Dynamika

„Walka jest wiecz­na; my zaś prze­ży­wa­my jeden jej okre­ślo­ny mo­ment. Po­nie­waż jed­nak my, ko­bie­ty, idzie­my z falą, z po­tęż­ną falą dy­na­mi­ki życia, wy zaś, sza­now­ni pa­no­wie, bro­ni­cie sła­bej już gro­bli – zwy­cię­stwo nie przy was się osta­nie. Wy – już je­ste­ście. Je­ste­ście, jako kształt, ustrój, system, jako wy­twór czasu, który prze­mi­ja. I to jest sła­bo­ścią waszą. My – sta­je­my się do­pie­ro. I to jest naszą siłą” – prze­ko­nu­je Ko­nop­nic­ka.

Karolina Dzimira-Zarzycka, Samotnica. Dwa życia Marii Dulębianki
Wydawnictwo Marginesy, 2022

Przestrzeń, której nie narusza słowo

„[...] Co do krytyków zaś, także tych z profesorskimi tytułami. Doprawdy, panowie, ileż trzeba mocy, by zachęcić was do milczenia. To, co niektórzy z waszego grona piszą o poezji […] jest pianą waszej niemocy, haniebną odmianą języka głupców, piosenką pijaka o świcie z poderżniętym gardłem. Czyż nikt z waszego grona nie przeczytał uważnie Listów do młodego poety Rainera Marii Rilkego? „Słowa krytyków ani o jotę nie zbliżają nas do dzieła sztuki, są to zawsze tylko mniej lub bardziej niefortunne nieporozumienia. Nie tak łatwo wszystko ująć i wypowiedzieć, jak to nam zwykle sugerują; nie można wysłowić wszystkiego, co się zdarza, wiele zdarzeń żyje w przestrzeni, której nigdy nie naruszyło słowo. A zdarzenia, które najtrudniej wysłowić, to dzieła sztuki – tajemnicze egzystencje, trwające obok naszego życia, gdy to przemija”. Bardzo proszę wziąć słowa autora Elegii duinejskich pod uwagę. Jeśli cokolwiek dla was jeszcze znaczą wybitni poeci. [...]”