Bo dzisiaj każdy chce się jak najbardziej wyosobnić, chce w samym sobie doświadczyć pełni życia, a tymczasem zamiast do pełni życia wszystkie jego wysiłki prowadzą jedynie do pełnego samobójstwa, bo zamiast pełni samookreślenia własnej osoby popada w najzupełniejsze odosobnienie. Bo w naszych czasach wszyscy rozdzielili się na odrębne jednostki, każda odosabnia się w swojej jamie, jeden oddala się od drugiego, kryje się i skrywa to, co posiada, skrywa, aż skończy na tym, że sam odtrąca się od ludzi i sam odtrąca ludzi od siebie.

Doświadczenie osobiste jest niewątpliwie pożyteczne. Ale gdyby się ściśle przestrzegało granic takiego doświadczenia, okropnie zacieśniłoby się twórczość poetycką, a nawet twórczość filozoficzną. Gdyby trzeba było czekać starości, aby się ośmielić o niej mówić, albo ciężkiej choroby, aby móc o niej wspomnieć, gdyby trzeba było samemu doznać wszelkiej udręki albo zamętu umysłu, aby je ująć w słowa, przekonalibyśmy się, że do napisania pozostaje zaiste niewiele. I jasne jest, że o wielu sprawach w ogóle by nie napisano, gdyż ten, co by ich doświadczył, mógłby nie być osobą obdarzoną talentem, zdolną do analizowania ich i wyrażania.