Szczegóły


Społeczeństwo ludzkie, rzucone na pastwę prześladowania wzajemnego, nienawiści rasowej i kastowej, orężnego barbarzyństwa i brutalnego łupiestwa, ukrytego pod pięknie brzmiącymi hasłami, musi paść ofiarą dzikiej walki o byt?. To fragment egzemplarza starej książki, która prócz mądrej zawartości, opowiada burzliwą historię jej właściciela z okresu drugiej wojny światowej. Ten egzemplarz dochował się do naszych czasów. Oto opowieść o tożsamości zmurszałego starodruku.

Szczegóły


W nadchodzących dniach spokoju i wyciszenia, człowiek powraca myślą do spraw najistotniejszych. Klucz do duszy człowieczej leży gdzieś tam, przed nami, na ścieżce życia. Oby była ona bogata w dobre myśli, spokój, spełnienie rodzinne i zawodowe. Dobrej lektury nadchodzących stron kalendarza, odwagi w zdobywaniu niezdobytego!

Strona 160 z 160

Jedność

Abulafia, któregom studiował z zapałem, mówi, że ludzka dusza jest częścią wielkiego strumienia kosmicznego, który płynie przez wszystkie stworzenia. To jest jeden ruch, jedna siła, ale gdy rodzi się człowiek w materialnym ciele, gdy przychodzi na świat jako pojedynczy byt, owa dusza musi się oddzielić od reszty, inaczej człowiek taki nie mógłby żyć - dusza utonęłaby w Jednym, a człowiek oszalałby w kilka chwil. Dlatego dusza taka zostaje zapieczętowana, to znaczy wyciśnięte są na niej pieczęcie, które nie pozwalają jej zlać się z jednością i pozwalają działać w skończonym, ograniczonym świecie materii.
Trzeba nam umieć zachować równowagę. Jeżeli dusza będzie zbyt zachłanna, zbyt lepka, to zbyt dużo form do niej przeniknie i oddzieli ją od boskiego strumienia.
Powiedziane jest przecież: „Kto jest pełen samego siebie, nie ma w nim miejsca dla Boga”.

Księgi Jakubowe, Olga Tokarczuk

Wieczność

Już sam akt porozumiewania się z innymi, jeśli nie kryje się w nim wola mocy, panowania i rozkazywania, zakłada wiarę nie tylko w teraźniejszość, ale także w przyszłość, i nie tylko w przyszłość, ale także w to, co trwa i pozostaje - w wieczność. A jednocześnie pociąga za sobą wyrzeczenia jednostki wobec bliźnich, obecnych i przyszłych, wyrzeczenia czynione z myślą o naszym zbiorowym istnieniu do końca dziejów, w czasie nieokreślonym. Wyrzeczenia te znajdują oparcie w zaufaniu do tego, co trwa, a to zaufanie z kolei - w ubieganiu się o to, co trwa, w wierze w ciągłość tego, co prawdziwe i dobre. I właśnie ta wiara jest fundamentem i ustanowieniem aktu szczerego porozumiewania się z innymi (VII, 4).

Notatki, Nicola Chiaromonte
Fundacja Terytoria Książki, Gdańsk 2015

Odwiedza nas 26 gości oraz 0 użytkowników.

Szukaj

Początek strony