Myślę, że jest to po prostu zdolnośc doprowadzenia własnej myśli do ostatecznych konsekwencji bez szukania wykrętów. Tyle tylko można by powiedzieć. Wielcy filozofowie na ogół tacy są, że prą w pewnym kierunku, nie obawiając się, iż może to być poczytane za szaleństwo. Chcą być konsekwentni bezwzględnie, chcą wyczerpać wszystko, co może się mieścić w ich podstawowych założeniach. Ja to cenię, wiedząc, że czasami to prowadzi do obłędu.

Bywa u ludu rozpacz milcząca i cierpiętliwa; ta zamyka się w sobie i milczy. Bywa też jednak rozpacz rozlewna: gdy raz znajdzie upust we łzach, przechodzi odtąd w lament. […] Nie łatwiejsza jest jednak od tej milkliwej rozpaczy. Lament czyni tylko tę ulgę, że jeszcze bardziej jątrzy i rozdziera serce. Taka rozpacz nie szuka nawet pociechy, bo karmi się brakiem ukojenia. Lament to tylko potrzeba nieustannego jątrzenia rany.

Fiodor Dostojewski, Bracia Karamazow