„Ostatnio zdarzyły się pewne przygody, wróżące raczej rychłe moje pożegnanie z Radiem na stałe – relacjonował w połowie lutego Iwaszkiewiczowi, szczegółowo opisując sytuację i oddając klimat wileńskiego piekiełka. - Pobyt na prowincji jest z wielu względów łatwy, z wielu ciężki - do cięższych dolegliwości należy niewątpliwie problem miejscowych stupajek policyjnych i tzw. ochrany, czyli urzędów bezpieczeństwa. Od pewnego czasu w „Małym Dzienniku” ukazują się artykuły wymyślające „żydokomunie” w Polskim Radio, specjalnie w Radio wileńskim. Ma się rozumieć z nazwiskami, z pokazywaniem palcem. Równocześnie z „akcją prasową” wre praca innymi sposobami nad zdławieniem „Komunistów” w Radio wileńskim, tzn. przede wszystkim Byrskiego, który jest znienawidzony, bo nie dopuszcza przeróżnych miejscowych grafomanek do mikrofonu, umieszcza surowe recenzje o (bardzo złym) tutejszym teatrze, pozwala zarabiać Żydom itd. Dyrektor jest miękki, tchórzliwy i o mentalności „mocarstwowej”, nic więc dziwnego, że skoro słyszy zewsząd o „lewicowości” pewnej grupy (…) - zaczyna wierzyć, że Byrski i ja jesteśmy co najmniej delegatami Kominternu do spraw szczególnej uwagi. Ostatnio doszło do b. ostrego starcia: wojewoda (któremu dyrektor obowiązany jest pokazywać program co tydzień) zażądał wykreślenia odczytu Byrskiego. Już poprzednio przedstawiono nam listę osób, które w żadnym wypadku nie mogą być dopuszczalne do pracy zarobkowej w Radio.

Czytaj więcej: „Pomógł mi emigrować/ w sposób dosyć drański,/ Wojewoda tamtejszy, nazwiskiem Bociański”