Matka Boska nawiedza piekł, a prowadzi ją „przez męki” archanioł Michał. Widzi grzeszników i ich męki. Jest tam między innymi pewna arcyciekawa kategoria grzeszników w płonącym jeziorze tak, że nie mogą więcej wypłynąć, „Pan Bóg już zapomina” – co za głębia i siła w tym wyrażeniu! I otóż wstrząśnięta i bolejąca Matka Boska pada na kolana u stóp stolicy Bożej i błaga o łaskę dla wszystkich w piekle, dla wszystkich, których tam widziała, wszystkich bez wyjątku. Toczy z Bogiem kapitalną rozmowę. Błaga Go, nie odchodzi, a kiedy Pan Bóg ukazuje przybite do krzyża ręce i nogi jej syna i pyta: jakże mam przebaczyć Jego oprawcom – Ona wzywa wszystkich świętych, wszystkich męczenników, wszystkich aniołów i archaniołów, żeby wraz z nią padli na kolana i błagali o łaskę dla wszystkich bez wyjątku. Staje na tym, że udaje się Jej przebłagać pana Boga, by co roku odpuścił grzesznikom męki od Wielkiego Piątku do Zielonych Świątek, a potępieńcy z piekła zaraz dziękują Panu i wołają: „Sprawiedliwe Twoje wyroki, Panie!”

Fiodor Dostojewski, Bracia Karamazow

Minie jakiś czas i my też odejdziemy na zawsze, wszyscy nas zapomną, zapomną nasze twarze i głosy, zapomną, ile nas było, ale ci, co przyjdą po nas, zamienią nasz ból w radość i zapanuje spokojne szczęście na świecie, i ludzie będą wspominali wdzięcznym słowem, będą błogosławili tych, którzy żyją teraz…

Antoni Czechow, Trzy siostry

Tutaj tylko jedzą, piją, śpią, potem umierają… rodzą się inni i też jedzą, piją, śpią i żeby z nudów nie zgłupieć do reszty, szukają rozrywek w nikczemnych plotkach, wódce, kartach, pieniactwie, i żony oszukują mężów, i mężowie kłamią, udają, że nic nie wiedzą, nic nie słyszą i ohydny wpływ demoralizuje dzieci, i w nich też gaśnie iskra boża, i stają się równie żałosnymi, podobnymi do siebie trupami, jak ich ojcowie i matki…

Antoni Czechow, Trzy siostry

Kochana moja, złota moja, ja przecież pracuję, jak mogę… A niech tylko stracę siły, zaraz powiedzą: wynoś się. Ale dokąd pójdę? Dokąd? Osiemdziesiąt lat. Osiemdziesiąty drugi rok…

Antoni Czechow, Trzy siostry

Życie jest wciąż takie samo, pozostaje niezmienne, a rządzi się własnymi prawami, które nas niewiele obchodzą, bo chyba nigdy nie poznamy ich do głębi. Wędrowne ptaki, na przykład żurawie, lecą sobie i lecą, i gdyby nawet były zdolne do jakichkolwiek myśli, obojętnie: wielkich czy małych, to i tak muszą lecieć, nie wiedząc dokąd i po co. Ptaki lecą i będą lecieć, choćby nawet wśród nich roiło się od Bóg wie jakich filozofów. Niech filozofują, ile chcą, byle tylko leciały…

Antoni Czechow, Trzy siostry