"Al­bo tak:
zim­no jak dia­bli, wie­je, deszcz za­ci­na, idziesz kar­mić pin­gwi­ny. Oku­ta­ny w sza­lik i w rę­ka­wicz­kach. W pra­wej ręce w wia­drze – osiem ki­lo śle­dzi, w le­wej – osiem ki­lo szprot i gro­mad­ni­ków. Ale je­steś dziel­ny, bo ta­kie masz za­da­nie sym­pa­tycz­ne, bądź co bądź, w tę chu­jo­wą po­go­dę. Bo ro­bisz to, co za­wsze chcia­łeś. Za­wsze. I tak idziesz, a obok cie­bie Pan Żół­ty, bo już cze­kał bli­sko wej­ścia na wy­bieg. I kacz­ki też się tam obok za­krę­ci­ły. Two­je ulu­bio­ne ka­czu­chy, ma­łe di­no­zau­ry. I Ka­pi­tan wy­sta­wia swój krzy­wy dziób z gniaz­da i wy­ska­ku­je za­raz obok two­ich bu­tów, bo już wie, że za­raz zje. Wy­ska­ku­ją z wo­dy, wy­cho­dzą z gniazd i spo­mię­dzy gła­zów: Sven i Em­ma, Mu­mi­nek z Mi­got­ką, Brad i An­ge­li­na, Cher, Jack Spar­row, Tuc­ker, Es­ter, Gof­fer i Har­pia. I wzru­szasz się strasz­nie, no gar­dło masz po pro­stu ści­śnię­te ze szczę­ścia, bo jed­nak zim­no we Wro­cła­wiu to ma­ją wszy­scy, ale tyl­ko ty idziesz te­raz kar­mić pin­gwi­ny. Tak jak za­wsze chcia­łeś.
I wte­dy me­wa sra ci pro­sto mię­dzy oczy."

Patryk Pufelski,Pawilon małych ssaków
Wydawnictwo Karakter, 2022

Kiedyś mogłem być we wszystkim, być wszystkim. Teraz, w nieudolności dojrzałych lat, chciałem zebrać wszystko wokół siebie, w ramach drobnej kompensacji tego, co straciłem.
Starzenie się empaty jest procesem dziwnym i bolesnym. Korytarze prowadzące do innych oraz do ich historii, niegdyś otwarte, teraz okazują się zamurowane. Przymusowe zasiedzenie w domu własnego ciała.
Wcześniej chwilami odczuwałem potrzebę zamknięcia się w ciemności, aby nic nie wzbudzało empatii, posiedzenia w takiej leczniczej ciemności niczego. Aby poskromić swoje własne rozproszenie, zatrzymać przypływy cudzych smutków i historii.

Czytaj więcej: Jestem Minotaurem, czasem Łajką

Nie ma tygodnia, by agencja reklamowa nazywająca się dla niepoznaki krytyką literacką nie ogłaszała narodzin nowego arcydzieła: wszystko jedno, powieść czy autobiografia, ale arcydzieło. Jak widać, nietrudno pisać arcydzieła, jedno rodzi drugie. Te arcydzieła w ciągu kilku tygodni po pojawieniu się na rynku znikają bez śladu, nowa książka znanego pisarza żyje na ogół pół roku, potem już nikt o niej nie słyszy. Prasa kulturalna przybija jej stempel arcydzieła, metabolizm umysłowy pochłania ją, a następnie usuwa z organizmu. Już całkiem wyjątkowo spotyka się książki, które nie są arcydziełami, ale w ich tekście pulsuje energia umysłowa, energia jak światło, magnetyczność czy elektryczność, której istoty nie znamy, ale widzimy, że działa i świeci, poprzez świadomość porusza życiem. Tego rodzaju literatura zawsze była rzadkością, a dziś już się jej niemal nie spotyka.

Dziennik 1977-1989, Sándor Márai
Wyd. Czytelnik, Warszawa, 2020

Znakowanie drzwi mieszkań lub domów, w których przebywają chorzy, należy do repertuaru działań i imaginarium rzeczywistości zarazowej. Oczywiście można je teoretycznie uzasadnić - dzięki temu zdrowi wiedzą, których miejsc i ludzi unikać, a epidemia się nie rozszerza - jednak mimo że w epidemiach poprzednich wieków było stosowane nagminnie, nie przynosiło oczekiwanych, praktycznych rezultatów.

Chodziło o coś innego - o przywrócenie zaburzonego symbolicznego porządku, w którym światy zdrowych i chorych, podobnie jak żywych i umarłych, nie powinny się ze sobą mieszać. Postawioną między nimi barierą miał być strach, a przybite do futryn kartki bądź namazane na drzwiach krzyże czy napisy - narzędziem jego wzbudzania i materialnym symbolem, takim jak cmentarny mur. Rozdział przynosił pożądany efekt - domy, których drzwi często dodatkowo zabijano gwoździami, stawały się umieralniami, a ich mieszkańcy - pogrzebanymi żywcem.

Czytaj więcej: Szwarce chasene

1.
[…]

już odpływa okręt jeszcze trochę go widać
jest jakby zając który skacze w gęstej trawie morza
skorzystałem z zamętu i zostałem z tobą Kalibanie
oddając tytuł króla Neapolu za pierwszego godność
obywatela tej wyspy Ty zaś Kalibanie będziesz
ludem w jednej osobie mam nadzieję
że założymy idealne państwo

Czytaj więcej: Epilog burzy