Którzy kochają wśród pustyni w ogrodzie

„Jeżeli słowo przepadłe przepadło / Jeżeli zużyło się słowo zużyte / Jeżeli niesłyszane, niepowiedziane / Słowo jest niewypowiedziane, niesłyszane; / Jeszcze jest niewypowiedziane słowo. Słowo niesłyszane, / Słowo bez słowa [...] // Ludu mój, ludu [...] // Gdzie odnajdzie się słowo, gdzieś się słowo / Odezwie? Nie tu [...] / Nie tutaj czas ni miejsce, idą nadaremno. / Nie znajdą łaski, którzy pośród zgiełku zapierają się głosu / Czy siostra pomodli się za tych, którzy idą w ciemności, / którzy obrali się i opierają się, / Tych, co szamoczą się w nędzy pomiędzy porą a porą, / Pomiędzy potęgą a potęgą, / Którzy kochają wśród pustyni w ogrodzie / Pustyni pragnienia / Wypluwając z ust wyssaną pestkę”.

Z V cz. poematu „Popielec” Eliota

Francis Bacon, Crucifixion (fragment), 1950 r.

A co się dzieje, to się dzieje

 

„Skoro nie mam nadziei, bym jeszcze powrócił / Skoro nie mam nadziei / Skoro nie mam nadziei, bym wrócił / Nie usiłuję walczyć o te sprawy / (Po cóż ma stary orzeł rozpościerać skrzydła?) / Po cóż bym opłakiwał / Minioną chwałę zwykłego królestwa? // Skoro nie mam nadziei, abym jeszcze zaznał / Niepewnej chwały określonej chwili / Skoro nie sądzę / Skoro wiem, że nie zaznam / Prawdziwej mocy, która przemija / Skoro nie mogę pić / Skąd piją kwiaty drzew i źródła rzek, bo nic tam już nie ma / Skoro wiem, że czas jest zawsze czasem, / A miejsce zawsze i jedynie miejscem, / A co się dzieje, to się dzieje [...] / Skoro nie mam nadziei, bym jeszcze powrócił / Niech mówią za mnie te słowa / Bo co się stało, już się nie stanie / Niech sąd nad nami nie będzie zbyt srogi/ [...] Skoro już skrzydła nie niosą mnie w przestrzeń, / Tylko z wysiłkiem biją powietrze / Teraz już próżne, doszczętnie jałowe, /Późniejsze i bardziej jałowe niż wola / Ucz nas, jak troszczyć się [...]” (tłum. Władysław Dulęba).

Z I cz. poematu „Popielec” Eliota

 

Marc Chagall, Białe ukrzyżowanie, 1938 rok

 

Powrót

Kładziesz mnie w prochu śmierci...

Ps 22,16

Maria Peszek - Modern Holocaust

Sadziłem, mając pięć lat

Z medytacji VII pt.: BLUES DLA BOLIVARA

PALCE
drzew
niebawem
będą