Po co nam dziś Boże Narodzenie?

Ono mówi o czułości i nadziei. Bóg, przychodząc do nas, mówi dwie rzeczy. Po pierwsze, miejcie nadzieję. Bóg zawsze otwiera drzwi, nigdy ich nie zamyka. Jest ojcem, który otwiera nam drzwi. Po drugie, nie bójcie się czułości. Kiedy chrześcijanie zapominają o nadziei i czułości, stają się Kościołem zimnym, Kościołem, który zbłądził, uwikłany w ideologię i doczesne sprawy, podczas gdy Bóg w swej prostocie mówi ci: idź naprzód, jestem Ojcem, który cię przytuli.
Kiedy chrześcijanie tracą nadzieję, kiedy nie potrafią objąć i przytulić z miłością drugiego człowieka, ogarnia mnie lęk. Może dlatego, myśląc o przyszłości, mówię często o dzieciach i starcach, czyli o najbardziej bezbronnych. Przez całe życie jako ksiądz, ilekroć szedłem do parafii, starałem się zawsze okazywać tę czułość, zwłaszcza dzieciom i ludziom starym.

Franciszek, papież

Mityczna zima w Tomi

Zima. Wpis pierwszy: niech to będzie jakiś – zapewne niedoskonały – sposób istnienia i jakaś równie niedoskonała próba porozumienia. Zdaje się, że przytrafiła się prawdziwa zima, sentymentalna i mityczna, miasto jest zasypane, samochody omijają się ostrożnie, jak objuczone słonie na ścieżce w dżungli. Zamarzła rzeka i kanały, w telewizji śnieży. Narzekania na sześciomiesięczną porę zimopodobną i przeciągającą się do kwietnia jesień pełną błota można odłożyć na później, jeszcze przyjdzie na to czas, czas błota jeszcze nadejdzie. Nadejdzie odwilż, stopią się zaspy, zapasy i pokłady, nadejdzie potop. Teraz jednak jest tak, jak być powinno, jak zapisano w Wielkiej Księdze Życzeń: wróciło światło, które odbija się od śniegu i nawet w nocy jest jasno, świątecznie, tak jakby nagle wróciło dzieciństwo i rozglądało się za nami. Gloria. Co prawda w naszym Tomi nikt nie mówi po łacinie, a wino zamarza w butelkach i jedyna czerwona plama na tym białym obrusie może być plamą krwi, ale wszyscy pięknie w swoich dialektach przeklinają zimę, odśnieżają pojazdy i rozmrażają akumulatory. I chociaż sztywne łącze wiąże mnie z Rzymem, na szczęście wszystkie drogi są zasypane.

Tomasz Różycki, Tomi. Notatki z miejsca postoju

Latarka

Mordercza jest ta nasza cywilizacja, która ma nas chronić przed złem i przed śmiercią. Burzy porządek świata. Kiedyś wyszedłem nocą z domu i poszedłem nad rzekę, żeby posłuchać jej szumu. W kieszeni miałem latarkę. Kucnąłem sobie nad nurtem i zapaliłem elektryczne światełko. Blask padł akurat na rozsnutą na krzaku pajęczynę. W jednej chwili zaroiło się od owadów. Zwabione światłem wpadały w pajęczynę gromadnie i bez opamiętania. Patrzyłem zafascynowany i dopiero po długiej chwili pojąłem sens zdarzenia i wyłączyłem latarkę.

Andrzej Stasiuk, Tygodnik Powszechny Nr 49/2013

Jan Erik Vold: DRZEWO I NIE-DRZEWO

DRZEWO
jest drzewem, ono nie
zwołuje
konferencji prasowych, ani

kiedy się chwieje
na wietrze
ani
kiedy pada w burzy. Drzewo

jest drzewem
i jednego
dnia
nim nie jest.

DRZEWO
jako sylwetka
na tle
światła czerwcowego wieczoru

wypuszcza
kosa
w kierunku
niebios

albo nie. Drzewo milczy
podczas gdy
śpiew ciągnie je
od korzeni w górę.

DRZEWO STOI LECZ NIE
czeka aż
ktoś
przyjdzie, czeka aż deszcz

spadnie, aż
chlorofil zrobi
co ma
do zrobienia. Drzewo stoi
i szpera w myślach wiatru
nie
wiedząc
co wiatr przyniesie.

POCHŁONIĘTE
swoim własnym
ciałem, stoi i
obraca

swój cień za
słońcem
i za
wiatrem. Odzwierciedla tykanie

kosmicznego zegara
nie
mówiąc
ani słowa.

DRZEWO I JEGO
brat
nie-drzewo
stoją wycięte z tektury

na gruncie
na którym
żyjemy. Piętro niżej korzenie
wysysają

ciemność. Wiatr to alfabet
który
prze
padł.

NIE-DRZEWO
odpowiada: Ty istniejesz, bo
masz w sobie to
co obiecuje
światło. A cóż ja
mające
tylko
nic? Nie znające różnicy

pomiędzy było a jest?
Korzenie
dłubią
w kałamarzu ciemności.

Jan Erik Vold, Dwanaście medytacji, Biblioteka „Toposu”, T. 90
Z medytacji IV pt.: DRZEWO I NIE-DRZEWO

Edward Hirsch: Pieśń trubadura

Tego zimowego poranka
obudził mnie zapach morza
i zanuciłem pieśń dla nicości
bo nicość przyszła po mnie

Śniłem, że jadę konno
pędzę wzdłuż pustej plaży
galopowaliśmy bez końca
aż nikt nas nie mógł zobaczyć.

Minęliśmy latarnię morską
porzuconą w wydmach
i zatrzymaliśmy się przy stajni
przy małej stajence w ruinie.

Tego zimowego poranka
obudził mnie zapach morza
wtedy powstała pieśń dla nicości
bo nicość przyszła do mnie.

Dotarliśmy do kresu, do krawędzi
nigdzie, nad brzegiem morza
z wszystkiego czym kiedyś chciałem być
tylko koń mi pozostał.

Do zobaczenia nic więcej już nie było
chcieliśmy odpocząć, gdzieś głęboko
dlatego na cmentarz
zawiodły nas nasze kroki.

Tego zimowego poranka
obudził mnie zapach morza
i zaśpiewałem pieśń dla nicości
bo nicość przyszła do mnie.

Pieśń trubadura, Edward Hirsch
Zeszyty Literackie Nr 123