Szczegóły


TOMASZ RÓŻYCKI
Majdan
                                         Jurijowi

Co jeszcze mam napisać? Że bronią się ogniem
przeciwko zimie i ciemnościom. Miasto płonie,
a oni robią wewnątrz drugie miasto z ciała
i krwi, mur oddechów. Jeśli zima się cofnie,

car wyśle przeciw buntownikom metalowe
tanki, fałszywe słowa i dużo pieniędzy.
Jeszcze - że tamci wyprowadzają go nago
na śnieg, biją, gwiżdżą, do ręki dają miotłę

i mówią: Hetmań nam, Kozacze! Potem robią
sobie pamiątkowe zdjęcia, w tle smolisty dym
i śnieg w brunatne plamy, proporcje niezachwiane.
I może jeszcze o tym momencie w kostnicy,

kiedy po dwóch godzinach wszystkie telefony
na zakrwawionym stole w korytarzu nagle
naraz zaczynają dzwonić i na ekranie
wyświetla się jedno słowo: Mama.

Majdan, Tomasz Różycki

Z tomu "Litery", który ukaże się nakładem wydawnictwa a5 w październiku 2016

Znaleziono w: Zeszyty Literackie Nr 135, jesień 2016

Zeszyty Literackie Nr 135

Szczegóły

 

Szczegóły

Teatr Polski we Wrocławiu, 26.08.2016

I po to wszystkie obowiązki względem przestrzeni
i po fajrancie niepewność puszczać na najwyższe obroty
żeby tak skończyć? Świt mnie dopadł nad ranem,
letnie noce są obrzydliwie krótkie i nie zdołałem

z powrotem nabrać pewności. Mogę patrzeć przez okno:
miasto jak miasto. Ruiny jeszcze trzymają się nieźle,
wiesz, o co mi chodzi. Trzymam wciąż pod łóżkiem
te pyłki, drobiny, gdzie białe, a gdzie czerwone pudełko

i przekładam ciągle świetlną smużkę. Ale kłamał lektor
reklamując swoje usługi: nie nauczymy się tego języka.
Nie w sześć tygodni, znów jesteśmy w plecy jedną próbę
porozumienia, już pal diabli tę krew i czystą białą ranę.

Co ja teraz zrobię w nieoswojonym ubraniu, zgiełku,
obcierających butach? Z tymi brzęczącymi w kieszeni
niepasującymi kluczami? Świt mnie dopadł nad ranem.
W którymś pudełku trzymam ciągle niepotrzebne światło.

Krzysztof Joniak
30.08.2016

Szczegóły

 

"Każdemu zapewnia się wolność twórczości artystycznej, badań naukowych oraz ich wyników; wolność nauczania, a także wolność korzystania z dóbr kultury."

Artykuł 73 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej

Jestem z Teatrem Polskim we Wrocławiu

Szczegóły


Czesław Miłosz - 12. rocznica śmierci
(30 VI 1911-14 VIII 2004)

Strona 65 z 160

Stary budzik

Najgorsze, że od czasu do czasu wszystko rozlatuje się jak stary budzik. Człowiek stoi nad kupą śrubek, z których każda niby jest osobnym i materialnym przedmiotem, ale nie wiadomo, do czego służy, bo wyskoczyła ze swojej funkcji, a sama jako taka nic poza fragmentem sztuki abstrakcyjnej nie oznacza. Męczący to stan. Inny, a podobny, a może ten sam, tylko inaczej przedstawiony, to ten, kiedy z wielką jasnością powstaje pewność, że nie ma żadnej zasługi ani żadnego osiągnięcia i że tak samo nagi i goły stoję jak po urodzeniu, że nic w ciągu tych trzydziestu paru lat się nie wydarzyło, że niczego nie było i najwyżej, w najlepszym wypadku, jest tylko ta skromna kupka, która jest aktualnie. Żadnych zapasów, żadnych szańców, schroniska żadnego człowiek nie jest w stanie sobie zbudować ani zabezpieczyć i na wielkim wichrze zawsze znienacka się znajdzie, chociażby wydawało mu się przedtem, że w pięknie malowanych komnatach przy kominku jasnym sobie przebywał.

Fragment z listu Sławomira Mrożka do Stanisława Lema
20.10.1964

Śmierć

Za dzielność najwyższej miary uchodziło w oczach starożytnych pogardzanie śmiercią - za największą marność lękanie się jej. Ale jest to prawdziwe zawsze - również dziś - dla każdego ludzkiego życia, o którym warto mówić. A skoro jest prawdziwe także to, że człowiek powinien umieć chrieć dla siebie czegoś więcej niż tylko samego cielesnego bytowania, to chociażby dlatego sam jest czymś więcej (lub może być, co tyle samo znaczy) niż tylko jednostką dzielącą wspólnie z innymi los szczególnego gatunku zwierząt (XLVII, 31).

Notatki, Nicola Chiaromonte
Fundacja Terytoria Książki, Gdańsk 2015

Odwiedza nas 19 gości oraz 0 użytkowników.

Szukaj

Początek strony