Chwilą, w której następuje przejście od świata zmienności i naszego zmiennego doń zaufania do świata trwałego i trwałej wizji (jaka po Grekach już nigdy się nie pojawiła), jest chwila uświadomienia sobie, że człowiek od zdarzeń, a świat myśli i uczuć od świata faktów są nieodwracalnie oddzieleni.

Czytaj więcej: DECYDUJĄCA ŚWIADOMOŚĆ

Już za młodu  chodzi  człowiek  za  ładnymi  ciałami  i  jeśli  go  tylko  dobrze  przewodnik  prowadzi, kocha jedno z tych ciał i tam płodzi myśli piękne; niedługo jednak spostrzega, że piękność jakiegokolwiek ciała i piękność innych ciał,  to  niby  siostry  rodzone,  i  że  jeśli  ma  gonić  za istotą piękną, to musi dobrze oczy otworzyć i widzieć, że we wszystkich ciałach jedna i ta sama  piękność  tkwi.  A  kiedy  to  zobaczy,  zaczyna  wszystkie  piękne  ciała  kochać;  tamten gwałtowny żar ku jednemu ciału przygasać w nim zaczyna, wydaje mu się lichy i mały. A potem więcej zaczyna cenić piękność ukrytą w duszach niż tę, która w ciele mieszka; toteż jeśli w kim duszę zdrową znajdzie, choćby nawet jej ciało nieszczególnie kwitło, wystarcza mu  to,  i  kochać  zaczyna,  i  troszczy  się,  i  znowu  takie  myśli  płodzi,  i  szuka,  kto  by  też młodego  człowieka  rozwinąć  potrafił;  z  czasem  musi  zobaczyć  piękno  ukryte  w  czynach  i prawach i znowu pozna, że i ono w każdym jest jedno i to samo. Wtedy mu się piękno ciał zacznie wydawać czymś małym i znikomym. Od czynów przejdzie do nauk, a kiedy całą ich piękność zobaczy, kiedy na takie skarby piękna spojrzy, nie będzie już niewolniczo wisiał u jednostkowej  formy  jego,  nie  będzie  ślepo  kochał  piękności  jednego  tylko  chłopaka  albo człowieka jednego, albo dążenia; nie, on na pełne morze piękna już wpłynął i kiedy się na nim  rozglądnie,  płodzić  zacznie  słowa  i  myśli  wielkie  i  wspaniałe,  gnany  nienasyconym dążeniem do prawdy; aż kiedy sił w tej pracy nabierze i hartu, jedyna mu się wiedza ukaże, która naprawdę mówi o tym, co piękne.

Uczta, Platon

ALISSA VALLES
WIERSZE
Człowiek od ran

Bandażowałem go; Bóg go uleczył.
Ambroise Paré (XVI-wieczny chirurg połowy)

Tak: wierzyłem Bogu i mym rękom.
Wierzyłem Bogu, mym rękom i oczom.
Wierzyłem moim oczom, niezgojonym ranom
zadanym mi przez Boga, który żyje wiecznie.

Wierzyłem w widok na polach bitewnych:
w co strzał z muszkietu robi z ciałem,
w pręt rozżarzony, co zabliźnia kikut
kończyn tuż przedtem amputowanych.

Wierzyłem w mękę, która mąci wzrok
leczonych wrzącym olejem żołnierzy,
ja leczyłem ich sokiem z cebuli & solą,
żółtkiem, olejkiem z róży, terpentyną.

Walczyłem, by tamować strumień krwi
szczypcami w kształcie dzioba i jedwabną nicią,
i w każdym z nich, zaciężny, czy też pan
widziałem obraz mego ginącego Boga.

Człowiek od ran, Alissa Valles
Zeszyty Literackie Nr 128